Bulqizë/ Kronikë vdekjesh të paralajmëruara

Nga Rudina Xhunga

Thekër – Krastë – Batër, aty ku kromi të merr jetën

Kur arrijmë në minierën 30 vjeçare Zona e re, veç maleve të kromit dhe vagonëve të braktisur nuk ndeshim frymë njeriu.

Mandej, pas një dere kolibeje mbyllur më tutje, nxjerr kokën një burrë i dobët dhe i veshur keq, që me stërmundim del nga gjysma e derës dhe prezantohet si roja e minierës. Dilaver Skanja dje ishte i vetmi frymor në minierën e braktisur nga 70 punëtorët e saj, që e kishin kthyer të martën në ditë zie të përgjithshme. Ai na tregon se të hënën, ndërsa në minierë binte shi pareshtur, shtatë minatorët u futën në dhomën e llambisterisë, apo siç quhet ndryshe, dhoma e mbledhjeve para pune, ku pasi përcaktohet detyra e ditës, ata marrin llambën me karbit dhe largohen drejt galerisë. Në orën 9:30, në këtë barakë, dy prej minatorëve nisën të ndezin zjarr në sobën që nuk përdorej prej dimrit të shkuar. Morën dru, kartona dhe hodhën shkrepësen e ndezur mbi to. Nuk kaluar as disa sekonda, kur gjithçka u shndërrua në asgjë. Vdiqën gjashtë vetë: Hamdi Milloshi, shef i zonës, Azis Qerimi, brigadier i prapavijës, llambistieri Xhevdet Shehu, roja i depos Jashar Skara dhe dy punëtorë, Mehmet Ilami e Agim Ilami.

Tani në vend të ish-barakës shikon një rrënojë bërë nga gurë e dërrasa. Sobës vdekjesjellëse i kanë ngelur vetëm disa llamarina, ndërsa në gjithë vendin janë shpërndarë rrobat e minatorëve të grisura e gjakosura. Kudo ka gjak, madje dhe ndonjë mbeturinë nga trupat e tyre, harruar pa u hequr. Roja kujton se kur minatorët kishin arritur në vendngjarje, kishin gjetur vetëm një njeri që ende merrte frymë, ndërsa të tjerët ishin shndërruar në gjashtë qenie të karbonizuara, me rroba dhe gjymtyrë shpërndarë gjithandej nga trysnia e shpërthimit. Duke qenë se miniera nuk kishte telefon, as grup avari-shpërthimi, as makinë, një punëtor u nis me vrap drejt Krastës, qytezës qendër për tre minierat përreth. Pasi lajmëroi në drejtori, në minierë mbërriti një autobus, i cili transportoi gjashtë trupat pa jetë në Krastë dhe dërgoi të mbijetuarin në spitalin e Bulqizës.

Shahir Pasha, roje në minierë, i mbijetuari pas tmerrit, i cili për fat u gjend poshtë një tavoline. Ai ndodhet në kirurgjinë e spitalit të Burrelit dhe rrëfen për “KJ”:

“Ishim duke folur. Dy kushërinjtë Ilami, njëri 23, tjetri 30 vjeç, u futën me rroba të lagura në dhomë dhe ngaqë nuk kishin me se të ndërroheshin, nisën të ndezin sobën. Nga momenti që ata vunë shkrepësen e më pas s’arrij të kujtoj gjë. Dëgjova vetëm një shpërthim të tmerrshëm dhe ndjeva një zjarrmi që më rrethoi të gjithin. Thirra “Medet fëmijët” e pastaj siç duket humba ndjenjat.” Ndihmësmjeku i Krastës, Qemal Gasha, i cili është kujdesur për trupat e të vdekurve, të thotë: “Edhe sikur të kishin ardhur gjysmëgjallë në ambulancë, nuk besoj se do mund t’i shpëtonim. Tek ne mungojnë që nga fashot e deri te serumet. Nuk kemi asgjë. Askush nuk kujtohet që në minierë mund të ndodhin avari dhe askush nuk interesohet për nevojat tona në medikamente e ndihmë të shpejtë. Po të vazhdojë kështu për të vdekur kemi të gjithë”.

… “Nuk na vjen mirë ta pranojmë – thonë banorët, por gjithçka shkonte më mirë në kohën e Enverit. Me ardhjen e demokracisë 1300 familjet dhe 5000 banorët e qytezës u harruan në braktisje të plotë. Pas shkatërrimeve në gjithë Shqipërinë, Krasta nuk mund të shpëtonte dhe tani gjendja në qytezë është e krahasueshme me Bosnjën gjatë lufte. Jetojmë më keq se kuajt dhe vdekjet tona janë të gjitha të paralajmëruara, por asnjëherë të parandaluara. Politikanët vijnë ndonjëherë për të ngushëlluar dhe ndonjëherë për votime. Kaq. Na duket sikur jetojmë prapa diellit dhe askujt nuk i shkon ndërmend që ekzistojmë. E keqja është se na ka humbur çdo shpresë dhe s’presim kënd të na zgjasë dorën…/Bulqizë, 1997

Mos humbsni oferten nga Spitali Continental,per cdo vizitë perfitoni deri ne 50% ulje. Kliko ketu per te marre Kuponin

Behu i pari për te komentuar

Lini një koment

Adresa juaj e-mail nuk do te publikohet.


*