Nga Marina Kërçeli
Në fshatin tim pranë Korçës, jeta ka një ritëm tjetër. Nuk matet me orë, por me lindjen e diellit, me erën që vjen nga malet dhe me zërat e gjelave që të zgjojnë çdo mëngjes.
Kështu jam rritur, mes aromës së barit të njomë, tymit të zjarrit në mangall dhe duarve të lodhura, por të ngrohta, të gjyshërve të mi.
Mbaj mend mbrëmjet pranë zjarrit, kur drutë kërcisnin dhe qielli mbushej me yje.
Ishte një qetësi që sot zor ta gjesh.
Çdo gjë dukej e thjeshtë, por kishte shpirt. Dhitë kullosnin të lira nëpër oborr, bletët gumëzhinin pranë kosherëve dhe ne fëmijët vraponin zbathur pa e ditur sa të pasur ishin.
Fëmijëria ime nuk kishte luks, por kishte jetë.
Kishte bukë të sapodalë nga furra, domate me shije të vërtetë dhe njerëz që nuk mbyllnin derën me çelës.
Kishte net vere kur gjithë lagjja mblidhej jashtë. Kishte dimër të ashpër.
Sot, kur kujtoj fshatin tim, më duket sikur një pjesë e shpirtit tim ka mbetur aty, mes pemëve, zjarrit, erës së tokës dhe tingullit të natyrës.
Koha ka ikur, por kujtimet jo.
Ato jetojnë brenda meje si një mall për një jetë të thjeshtë, të vërtetë, që nuk harrohet kurrë./dritare.net
