Nga Ermal Meta
Kam pasur frikë nga babai im.
Jam rritur në një shtëpi ku dashuria bënte zhurmë vetëm kur thyhej. Babai im ishte i dhunshëm. Rrihte nënën time. Na rrihte edhe ne. Dhe kur je fëmijë, nuk di t’i vësh emër asaj që po ndodh: thjesht e di që dridhesh. Jam rritur me frikë, me instinktin për të mbrojtur nënën dhe vëllezërit e motrat e mia, me ndjesinë se nga një moment në tjetrin mund të shpërthente diçka.
Pastaj nëna ime bëri të vetmen gjë të mundshme: na mori dhe na largoi. Pati një guxim që unë atëherë nuk e kuptoja plotësisht. Na shpëtoi. Lamë Shqipërinë dhe e nisëm nga zero në Itali. Gjuhë e re, shkollë e re, identitet i ri. Unë isha djali “i huaj”, ai me theks ndryshe. Por brenda meje kisha kaluar tashmë një ferr.
Muzika më shpëtoi. Ishte vendi ku mund të thoja atë që nuk arrija ta rrëfeja. Kur përjeton gjëra të tilla si fëmijë, ato nuk të lënë kurrë vërtet. Mëson të jetosh me to. Mëson t’i shndërrosh.
Dhe pastaj, vite më vonë, një tjetër fjalë që të copëton: tumor.
Më zbuluan një tumor në testikuj. Si një rrufe në qiell të hapur. Në një çast kthehesh i brishtë, kthehesh i vogël. Ndihesh sërish pa kontroll, si kur ishe fëmijë dhe nuk mund ta ndaloje dhunën rreth teje.
Fatmirësisht e kapëm në kohë. U operova. Gjithçka shkoi mirë. Por kur dëgjon atë fjalë, bota ndryshon tonin. E kupton që jeta nuk është e garantuar. Që koha është diçka e gjallë.
Kam mësuar se nuk je ajo që të ka lënduar. Nuk je dhuna që ke përjetuar. Nuk je sëmundja që të godet. Je ajo që zgjedh të bëhesh më pas.
Dhe unë zgjodha të qëndroj. Ta kthej frikën në zë. Ta kthej dhimbjen në muzikë./dritare.net
